Na een afwezigheid van maar liefst vier jaar maakte The Voice of Holland onlangs zijn langverwachte comeback op televisie. De terugkeer ging gepaard met hoge verwachtingen, veel nieuwsgierigheid en een flinke dosis nostalgie. De eerste aflevering werd dan ook massaal bekeken en leek het bewijs te leveren dat het programma nog altijd een stevige plek inneemt in het Nederlandse televisielandschap. Maar nog geen week later klinkt er een ander geluid: de kijkcijfers van de tweede aflevering vielen duidelijk lager uit en op sociale media laten steeds meer kijkers weten dat de magie voor hen niet helemaal is teruggekeerd.

Een vliegende start, maar geen vanzelfsprekend vervolg

De herstart van The Voice of Holland was allesbehalve geruisloos. Na jaren van afwezigheid, waarin het programma symbool stond voor een afgesloten hoofdstuk in de Nederlandse televisiegeschiedenis, wilden veel mensen met eigen ogen zien hoe de talentenjacht zich opnieuw zou uitvinden. Dat resulteerde in indrukwekkende cijfers: de eerste aflevering trok 1.867.000 kijkers, een aantal waar veel programma’s alleen maar van kunnen dromen.

Die cijfers lieten zien dat de naam The Voice nog altijd aantrekkingskracht heeft. Kijkers waren nieuwsgierig naar de nieuwe opzet, de nieuwe coaches en vooral naar de vraag of het programma zijn oude glans zou weten terug te vinden. Maar zoals vaker bij grote comebacks, bleek het vasthouden van dat publiek lastiger dan het binnenhalen ervan.

Tweede aflevering: minder kijkers, meer twijfel

Volgens cijfers die televisiedeskundige Tina Nijkamp deelde, keken er naar de tweede aflevering nog 1.567.000 mensen. Dat betekent een daling van zo’n 300.000 kijkers ten opzichte van de week ervoor. Nog steeds een sterk resultaat, maar de afname is duidelijk.

Nijkamp spreekt dan ook niet van een hype, maar van een stabiele hit: een programma dat goed scoort, maar niet langer automatisch iedereen aan de buis gekluisterd houdt. Dat beeld lijkt te worden bevestigd door de reacties van kijkers zelf. Op X (voorheen Twitter) verschenen tijdens en na de uitzending tal van berichten waarin teleurstelling doorklonk.

Een gebruiker vatte het gevoel bondig samen met de woorden: “Het heeft voor mij toch zijn beste tijd gehad.” Die reactie staat niet op zichzelf en lijkt symbool te staan voor een bredere twijfel: is The Voice of Holland nog wel het programma dat het ooit was?

Kandidaten onder het vergrootglas

In de tweede aflevering betraden negen kandidaten het podium voor hun blind audition. Zes van hen wisten voldoende indruk te maken om door te gaan naar de volgende ronde. Met name Thijs sprong eruit. Zijn vertolking van Another Love werd zowel door de coaches als door veel kijkers gewaardeerd. Op sociale media kreeg hij complimenten voor zijn stem, zijn emotie en zijn uitstraling.

Toch konden niet alle deelnemers op dezelfde bijval rekenen. Integendeel: een deel van het publiek vond het niveau van de kandidaten wisselend tot tegenvallend. In verschillende reacties werd gesteld dat het programma moeite lijkt te hebben om echt onderscheidend talent te vinden. Sommigen gingen daarin ver en spraken zelfs van een gebrek aan echte verrassing of vernieuwing.

Een kijker schreef: “Ik weet het niet, maar dit programma heeft het net niet meer.” Een ander was nog kritischer en stelde dat de optredens “matig” aanvoelden en dat de uitstraling van sommige deelnemers niet overtuigde. Zulke opmerkingen laten zien dat een deel van het publiek strenger kijkt dan voorheen, mogelijk omdat de verwachtingen na vier jaar stilte extra hoog lagen.

De coaches: steun én kritiek

Ook de rol van de coaches wordt nauwlettend gevolgd. Waar zij ooit het kloppend hart van het programma vormden, is de publieke waardering nu minder vanzelfsprekend. Vooral Suzan & Freek kregen online de nodige kritiek. Sommige kijkers vonden hun reacties te voorzichtig of te weinig richtinggevend, alsof ze moeite hadden om echt stelling te nemen over wat ze hoorden.

Dat is opvallend, want juist de coaches zijn bedoeld om autoriteit en ervaring uit te stralen. Wanneer kijkers het gevoel krijgen dat die overtuiging ontbreekt, kan dat afbreuk doen aan de geloofwaardigheid van het format. Tegelijkertijd zijn er ook genoeg mensen die juist de vriendelijke en empathische toon van de coaches waarderen. De meningen zijn dus verdeeld, maar het enthousiasme is niet unaniem.

Eén onbetwiste publieksfavoriet: Martijn Krabbé

Te midden van alle discussie lijkt er één element te zijn waar vrijwel iedereen het over eens is: de voice-over van Martijn Krabbé. Hoewel hij dit seizoen niet fysiek als presentator aanwezig is, wordt zijn stem door veel kijkers genoemd als het meest vertrouwde en gewaardeerde onderdeel van de uitzending.

Op X verschenen meerdere berichten waarin kijkers schreven dat juist die voice-over hen een gevoel van herkenning en continuïteit gaf. Voor sommigen was het zelfs het hoogtepunt van de aflevering. Dat zegt veel over de emotionele band die het publiek met Krabbé en met de oude vorm van The Voice heeft opgebouwd.

Edson da Graça opnieuw onderwerp van gesprek

Presentator Edson da Graça stond ook deze aflevering weer volop in de schijnwerpers, zij het niet altijd om de juiste redenen. Tijdens een moment met een zenuwachtige kandidaat probeerde hij haar te kalmeren met een meditatie-achtige oefening. Dat fragment zorgde voor veel reacties op sociale media.

Sommige kijkers vonden het sympathiek en menselijk, anderen spraken juist van plaatsvervangende schaamte en vonden het moment niet passen bij de sfeer van het programma. Het laat zien hoe lastig het is om als presentator een balans te vinden tussen persoonlijkheid en format, zeker bij een programma dat zo’n lange geschiedenis heeft.

Teleurstelling of realistische bijstelling?

De vraag die nu boven The Voice of Holland hangt, is of de huidige kritiek wijst op een structureel probleem of op een tijdelijke aanpassing. Na vier jaar afwezigheid is het logisch dat niet alles meteen soepel loopt en dat kijkers moeten wennen aan nieuwe gezichten en accenten.

Tegelijkertijd is duidelijk dat een deel van het publiek moeite heeft om opnieuw dezelfde betrokkenheid te voelen als vroeger. De daling in kijkcijfers, hoe relatief ook, weerspiegelt die twijfel. Mensen blijven kijken, maar doen dat kritischer en minder vanzelfsprekend.

Vooruitblik: alles nog mogelijk

Met meer dan anderhalf miljoen kijkers blijft The Voice of Holland een van de best bekeken programma’s op de vrijdagavond. Dat geeft RTL en de makers de ruimte om te blijven bouwen, bij te sturen en te luisteren naar feedback. Of het programma erin slaagt om de sceptische kijker opnieuw te overtuigen, zal de komende weken blijken.

Eén ding staat vast: de terugkeer van The Voice roept nog altijd emoties op. Liefde, kritiek, nostalgie en teleurstelling lopen door elkaar heen. Precies dat maakt duidelijk hoe diep het programma in het collectieve tv-geheugen verankerd zit. De vraag is nu niet of The Voice of Holland een succes is, maar welk soort succes het uiteindelijk zal worden.

Waar hij jarenlang tegenstanders te slim af was met zijn scherpe inzicht, koelbloedige afwerking en onmiskenbare flair, bevindt Wim Kieft (63) zich nu in een strijd die niets met voetbal te maken heeft. De voormalige topspits, tegenwoordig geliefd om zijn droge humor en rake observaties in podcasts en talkshows, is al wekenlang volledig uit de roulatie. Wat begon als een ogenschijnlijk routineuze ingreep aan zijn kunstknie, groeide uit tot een zwaar, pijnlijk en vooral onzeker medisch traject dat zijn leven tijdelijk volledig op zijn kop zet.

Van geplande operatie naar medische nachtmerrie

De afwezigheid van Wim Kieft bleef niet onopgemerkt. Trouwe luisteraars van de populaire podcast Kieft, Jansen & Van Egmond merkten al snel dat zijn stem ontbrak. Aanvankelijk werd gedacht aan een korte herstelperiode. Collega Michel van Egmond liet destijds weten dat Wim “door zijn kunstknie was gezakt” en geopereerd moest worden. Het klonk als een technisch probleem met een voorspelbare oplossing: operatie, revalidatie, terugkeer.

Maar zo liep het niet.

In een openhartig interview met Story vertelt Kieft hoe snel de situatie verslechterde. “In het begin leek het allemaal mee te vallen,” legt hij uit. “Bij de eerste operatie hebben ze iets hersteld en een week later kon ik alweer een beetje lopen. Ik dacht: oké, dit valt mee.” Die hoop bleek van korte duur.

Infectie zet alles op scherp

Kort na de eerste ingreep sloeg het noodlot toe. Kieft kreeg te maken met een ernstige infectie in de knie, een complicatie die bij dit soort operaties zeldzaam is, maar wel extreem ingrijpend kan zijn. “Toen begon de ellende pas echt,” vertelt hij. “Ik moest opnieuw onder het mes. En die tweede operatie… dat was echt heftig.”

De pijn was intens en langdurig. “Dagenlang ondragelijk,” zegt hij zonder omwegen. “Daar word je niet bepaald een leuk mens van.” De man die bekendstaat om zijn relativerende humor en nuchtere kijk op het leven, geeft toe dat deze periode mentaal minstens zo zwaar was als fysiek.

Van zelfstandigheid naar volledige afhankelijkheid

Na de tweede operatie volgde geen herstel thuis, maar een verblijf in een revalidatiecentrum. En daar werd pas echt duidelijk hoe ingrijpend de situatie was. “Ik kan niet lopen. Ik kan niks,” zegt Kieft eerlijk. “Je bent ineens volledig afhankelijk. Dat is misschien wel het moeilijkste van alles.”

Voor iemand als Wim Kieft, die zijn hele leven gewend is geweest om op eigen benen te staan – letterlijk en figuurlijk – is dat een enorme klap. Als voetballer vocht hij zijn duels zelf uit. Later vocht hij openlijk tegen persoonlijke demonen en kwam daar sterker uit. Maar nu is hij gedwongen tot wachten, rust houden en accepteren dat hij het tempo niet bepaalt.

Leven op antibiotica en onzekerheid

De infectie maakt het herstel onvoorspelbaar. Kieft slikt momenteel zware antibiotica en leeft met de voortdurende angst dat de infectie terugkeert. “Je hoopt elke dag dat het rustig blijft,” vertelt hij. “Er zijn geen garanties. Dat maakt het mentaal slopend.”

Pas wanneer de wond volledig genezen is en de infectie definitief onder controle lijkt, kan hij beginnen aan de volgende fase: spieropbouw, mobiliteit, leren vertrouwen op zijn knie. Maar dat is toekomstmuziek. Voorlopig is het devies: afwachten.

Geduld als grootste tegenstander

Wie Wim Kieft kent, weet dat geduld niet per se zijn sterkste eigenschap is. Op het veld was hij een man van actie, timing en instinct. In de media is hij scherp, direct en ongefilterd. Juist daarom is deze fase zo confronterend.

“Je ligt letterlijk langs de zijlijn,” zo omschrijven mensen in zijn omgeving het. En dat beeld raakt. Terwijl zijn podcastcollega’s doorgaan, de voetbalwereld doordraait en het leven buiten het revalidatiecentrum verdergaat, moet Kieft accepteren dat hij even geen rol kan spelen.

Volgens ingewijden is hij geen makkelijke patiënt. Niet omdat hij ondankbaar is, maar omdat hij worstelt met het verlies van controle. Afhankelijk zijn van verpleegkundigen, schema’s, medische beslissingen – het staat haaks op wie hij altijd is geweest.

Een andere strijd dan op het veld

Toch is deze strijd fundamenteel anders dan alles wat hij eerder meemaakte. Er is geen tegenstander die je kunt lezen, geen tactiek die je kunt aanpassen. Alleen tijd, discipline en hoop.

“Het is geen kwestie van doorbijten en doorgaan,” zegt een bekende van hem. “Het is juist leren om níét te forceren. En dat is misschien wel de grootste uitdaging.”

Terugkeer onzeker, maar niet opgegeven

Wanneer Wim Kieft weer zal aanschuiven bij zijn podcast of op televisie, is volledig onduidelijk. Hij wil daar zelf geen voorspellingen over doen. “Eerst weer lopen,” klinkt het nuchter. “Dan zien we wel verder.”

Toch is er geen sprake van opgeven. Wie zijn levensverhaal kent, weet dat Kieft veerkrachtig is. Hij heeft in zijn leven al meerdere dalen gekend – sportief, persoonlijk en mentaal – en kwam daar telkens weer uit. Deze periode past in dat rijtje, al is het misschien wel een van de meest frustrerende.

Steun uit alle hoeken

Vanuit de voetbalwereld, de media en zijn vaste luisteraars stromen steunbetuigingen binnen. Collega’s laten weten hem te missen, fans spreken hun bewondering uit voor zijn openheid. Voor veel mensen is Kieft meer dan een oud-voetballer of podcaststem: hij is iemand die altijd eerlijk is, ook als het ongemakkelijk wordt.

Dat hij nu zo open spreekt over pijn, angst en afhankelijkheid, maakt indruk. Het toont een andere kant van de man die ooit moeiteloos scoorde in volle stadions.

Een gevecht dat hij wil winnen

Eén ding is duidelijk: Wim Kieft beschouwt dit als een gevecht dat hij wil winnen. Niet met bravoure, niet met grote woorden, maar stap voor stap. Met discipline, medische zorg en – hoe moeilijk ook – geduld.

Zijn grootste tegenstander is deze keer geen verdediger, geen criticus en geen innerlijke stem. Het is de tijd zelf.

En zolang hij die strijd voert, blijft de hoop levend dat hij ooit weer, op zijn eigen karakteristieke manier, zijn plek inneemt. Achter de microfoon. Aan tafel. Of gewoon weer stevig op zijn eigen benen.

De afgelopen maanden is het veel kijkers opgevallen: Marc-Marie Huijbregts is aanzienlijk minder te zien op televisie dan voorheen. Waar hij jarenlang een vaste, vertrouwde verschijning was in talkshows en entertainmentprogramma’s, lijkt hij zich nu bewust wat meer terug te trekken. In een openhartig gesprek met het blad Weekend legt Marc-Marie zelf uit waarom. Zijn conclusie is even nuchter als veelzeggend: “Ik ben inmiddels met prepensioen.”

Die uitspraak roept meteen vragen op. Betekent dit dat we Marc-Marie langzaam maar zeker van het scherm zien verdwijnen? Of kiest hij simpelweg voor een andere balans tussen werk, rust en privéleven?

Van vaste waarde naar bewuste afwezigheid

Jarenlang was Marc-Marie een van de meest herkenbare gezichten op de Nederlandse televisie. Met zijn scherpe humor, zelfspot en relativeringsvermogen groeide hij uit tot een publiekslieveling. Vooral als vaste gast aan tafel bij de talkshow van Beau van Erven Dorens was hij bijna niet weg te denken. Zijn opmerkingen waren vaak een luchtige tegenhanger van het serieuze gesprek, en zijn aanwezigheid gaf de uitzendingen een vertrouwde dynamiek.

Toen die talkshow stopte en werd opgevolgd door RTL Tonight, viel het kijkers al snel op dat Marc-Marie daar niet automatisch weer een vaste plek kreeg. Dat leidde tot speculaties: is hij minder gevraagd, of heeft hij zelf andere keuzes gemaakt?

Volgens Marc-Marie zelf is het antwoord duidelijk: het is vooral een bewuste keuze.

“Ik hou niet van drukke agenda’s”

In het interview met Weekend benadrukt Marc-Marie dat hij nooit iemand is geweest die floreerde bij een overvolle agenda. Integendeel zelfs. “Ik ben nog een beetje vakantie aan het vieren,” vertelt hij, “maar ik hou sowieso niet van drukke agenda’s. Ik probeer dat te vermijden, dus ik heb over het algemeen altijd een rustige agenda.”

Die houding is niet nieuw. Al jaren staat Marc-Marie bekend als iemand die bewust ruimte inbouwt in zijn leven. Waar veel collega’s elk aanbod aannemen en van project naar project hollen, kiest hij liever voor afwisseling en ademruimte.

“Dan doe ik weer wat televisie, dan mijn podcast,” legt hij uit. “En ik zorg daarbij altijd voor vrije dagen tussendoor.”

Prepensioen, maar niet gestopt

Het woord prepensioen klinkt voor sommigen alsof Marc-Marie zijn carrière langzaam afsluit, maar dat is volgens hemzelf niet helemaal de juiste interpretatie. Hij benadrukt dat hij niet is gestopt met werken, maar wel anders met werk omgaat.

“Ik ben niet van plan om helemaal niets meer te doen,” laat hij doorschemeren. “Maar ik wil het tempo zelf bepalen.”

Dat betekent dat hij geen vaste wekelijkse televisieklus meer nastreeft en liever projecten kiest die passen bij zijn levensfase. Kwaliteit boven kwantiteit, lijkt het motto.

Bewust tijd maken voor het leven naast werk

Een belangrijk onderdeel van die nieuwe balans is tijd maken voor zijn sociale leven. Marc-Marie vertelt dat hij bepaalde dagen standaard vrijhoudt. “Verjaardagen van vrienden en familie, die dagen zijn bij mij altijd vrij gepland.”

Het klinkt eenvoudig, maar in een wereld waarin werk vaak alles opslokt, is dat voor veel mensen juist een luxe. Marc-Marie heeft die keuze bewust gemaakt, mede dankzij zijn lange carrière en de financiële rust die hij daardoor heeft opgebouwd.

“Ik hoef niet meer overal bij te zijn,” lijkt hij te zeggen. “Dat is een prettig besef.”

De podcast als nieuw ankerpunt

Hoewel hij minder op televisie verschijnt, is Marc-Marie zeker niet verdwenen uit de media. Samen met Isa Hoes maakt hij de populaire podcast Marc-Marie & Isa Vinden Iets. Die podcast groeide de afgelopen jaren uit tot een vaste waarde voor luisteraars die houden van scherpe observaties, persoonlijke verhalen en droge humor.

Onlangs bereikten Marc-Marie en Isa zelfs een jubileum met hun podcast, wat laat zien dat dit project voor hen beiden belangrijk is geworden. De podcast biedt Marc-Marie precies wat hij zoekt: inhoudelijke vrijheid, minder tijdsdruk en directe verbinding met het publiek.

“Dat past heel goed bij mij nu,” lijkt hij te suggereren. “Ik kan praten, reflecteren en lachen, zonder de hectiek van een tv-studio.”

Televisie blijft lonken – maar niet alles

Betekent dit dat Marc-Marie nooit meer terugkeert op televisie? Nee, dat zeker niet. Hij sluit tv-optredens niet uit, maar wil ze bewuster inzetten. Af en toe aanschuiven, een programma presenteren dat echt bij hem past, of een bijzondere rol vervullen: dat kan allemaal nog steeds.

Wat hij duidelijk níét meer wil, is de verplichting van een vaste plek week in, week uit. Die fase lijkt hij achter zich te hebben gelaten.

“Ik wissel graag af,” zegt hij daarover. “Dat houdt het leuk.”

Publieksreacties: gemis, maar ook begrip

Onder fans wordt zijn afwezigheid gemerkt. Op sociale media klinkt regelmatig dat mensen Marc-Marie missen op televisie. Zijn humor, zijn relativerende blik en zijn herkenbaarheid maakten hem voor veel kijkers tot een vast onderdeel van hun avondroutine.

Tegelijkertijd is er ook veel begrip. Veel mensen herkennen zich in zijn behoefte aan rust en balans. In een tijd waarin burn-outs en overbelasting veel voorkomen, klinkt Marc-Marie’s aanpak voor velen juist gezond en inspirerend.

Een nieuwe fase, geen afscheid

Wat vooral opvalt, is dat Marc-Marie zelf opvallend ontspannen lijkt onder zijn keuzes. Geen drama, geen grote aankondiging, geen afscheidstournee. Gewoon een man die zegt: dit werkt voor mij nu.

Zijn “prepensioen” is daarmee geen definitief einde, maar eerder een nieuwe fase. Een fase waarin hij selectiever is, meer luistert naar zijn eigen ritme en minder naar verwachtingen van buitenaf.

Of en wanneer we hem weer regelmatig op televisie zien, blijft dus open. Maar één ding is duidelijk: Marc-Marie Huijbregts is niet verdwenen – hij heeft simpelweg gekozen voor een ander tempo.

En misschien is dat wel de meest Marc-Marie-achtige beslissing die hij kon nemen.

Vrijdagavond 23 januari stond voor veel televisiekijkers rood omcirkeld in de agenda: de tweede aflevering van het nieuwe seizoen van The Voice of Holland. Na de veelbesproken comeback vorige week zat Nederland opnieuw massaal voor de buis. Maar waar de verwachtingen hooggespannen waren, sloeg de sfeer op sociale media al binnen vijftien minuten volledig om. Dit keer was het niet een kandidaat of coach die het moest ontgelden, maar presentator Edson da Graça, die opnieuw onder vuur kwam te liggen.

Oude kritiek, nieuwe olie op het vuur

Dat Edson het dit seizoen niet makkelijk zou krijgen, was eigenlijk al duidelijk na de eerste aflevering. Als opvolger van Martijn Krabbé – een presentator die voor veel kijkers onlosmakelijk verbonden is met The Voice – lag Edson vanaf minuut één onder een vergrootglas. Vorige week werd hij al stevig bekritiseerd vanwege zijn stijl, timing en toon. En waar sommigen hoopten dat de storm zou gaan liggen, gebeurde juist het tegenovergestelde.

In aflevering twee leek één moment genoeg om de opgebouwde irritatie te laten ontploffen.

Het moment dat alles losmaakte

De aanleiding voor de stortvloed aan reacties was een scène met kandidate Tess. Zij gaf openlijk toe dat ze het lastig vond om het publiek te betrekken bij haar optreden en dat ze last had van flinke zenuwen. Een herkenbaar probleem, zeker op zo’n groot podium, en voor veel kijkers juist een moment waarop empathie en rust gewenst zijn.

Edson besloot Tess te helpen – althans, dat was duidelijk zijn intentie. Hij vertelde dat hij zelf in spannende situaties een speciale oefening doet om tot rust te komen. “Wat mij altijd helpt,” zei hij, “misschien klinkt het gek, maar ik doe de ‘on’.”

Tess keek hem zichtbaar verbaasd aan. Ze had geen idee waar hij het over had. Edson probeerde het uit te leggen, vroeg haar – en zelfs het publiek – om mee te doen en spoorde iedereen aan met opmerkingen als:
“Doe het met me mee. Iedereen. Kom op, broertje, zie niks. Je hebt een reputatie. Maar dit is voor je zus. Doe het voor je zus, let’s go.”

Wat bedoeld was als een luchtig, verbindend moment, werd door veel kijkers ervaren als ongemakkelijk, geforceerd en zelfs tenenkrommend.

Sociale media ontploffen

Nog voordat Tess haar optreden had afgerond, stroomde X (voorheen Twitter) vol met reacties. De toon was scherp, soms cynisch en geregeld ronduit genadeloos. Kijkers spraken van plaatsvervangende schaamte en vroegen zich hardop af wat ze nu eigenlijk aan het kijken waren.

Een greep uit de reacties:

• “Wie Chantal leuk vindt, is niet goed wijs… en Edson… what a fail.”

• “WTF Edson…”

• “Dwing die mensen niet om je OOM te doen!”

Voor veel kijkers voelde het moment als een misplaatste poging tot hipheid, die totaal niet paste bij de spanning van een talentenjacht. Waar Martijn Krabbé bekendstond om zijn rustige, warme begeleiding van kandidaten, wordt Edson door critici juist verweten dat hij te aanwezig is.

‘Dit is niet Nieuwsuur, maar ook geen cabaret’

Opvallend is dat de kritiek niet alleen gaat over dit ene moment, maar over Edsons algemene rol in het programma. Op sociale media klinkt steeds vaker dezelfde boodschap: kijkers weten niet goed wie Edson wil zijn binnen The Voice.

Is hij de empathische coach? De grapjas? De motivator? Of toch de interviewer die het gesprek wil verdiepen? Voor veel mensen voelt het alsof hij alle rollen tegelijk probeert te spelen – en daardoor geen van allen overtuigend invult.

Sommige kijkers vergelijken zijn aanpak zelfs met andere programma’s:

• “Het voelt alsof hij een workshop mindfulness geeft in plaats van een talentenjacht presenteert.”

• “Dit is geen Nieuwsuur, maar ook geen cabaret. Wat is het wél?”

Verdeelde meningen, maar één duidelijke trend

Hoewel er ook mensen zijn die Edson verdedigen en zeggen dat hij “gewoon zichzelf is” en dat kijkers hem de tijd moeten geven, lijkt de overheersende trend toch negatief. Zeker in vergelijking met zijn voorganger Martijn Krabbé, die voor velen hét vertrouwde gezicht van The Voice blijft.

Het feit dat Martijn dit seizoen nog wel de voice-over verzorgt, maakt die vergelijking alleen maar pijnlijker. Meerdere kijkers merken op dat ze bij het horen van Martijns stem “even opgelucht ademhalen”, om daarna weer te struikelen over de presentatie in beeld.

Productiekeuzes onder vuur

Niet alleen Edson zelf ligt onder vuur; ook de redactie en productie krijgen kritiek. Sommige kijkers vragen zich af of de meditatie-oefening misschien vooraf bedacht was.
“Is dit Edsons idee, of is dit door de redactie opgelegd?” vraagt iemand zich hardop af.

Die vraag raakt aan een breder punt: The Voice probeert duidelijk een nieuwe toon te zetten na jaren van afwezigheid en controverse. Alles voelt veiliger, voorzichtiger en soms zelfs te glad. Voor een deel van het publiek voelt dat als een noodzakelijke reset, maar voor een ander deel juist als een verlies van spontaniteit.

Wat betekent dit voor Edson?

De grote vraag is nu: gaat RTL ingrijpen, of krijgt Edson de ruimte om te groeien? In eerdere seizoenen van grote shows is vaker gebleken dat presentatoren tijd nodig hebben om hun plek te vinden. Tegelijkertijd laat de hevigheid van de reacties zien dat het publiek weinig geduld heeft.

Voor Edson zelf is dit ongetwijfeld geen makkelijke positie. Hij stapt in een iconisch programma, volgt een geliefde presentator op en moet dat doen in een seizoen dat onder een vergrootglas ligt. Elk woord, elke grap en elk experiment wordt uitvergroot.

Conclusie: ongemakkelijk moment zet toon

Wat bedoeld was als een vriendelijk, rustgevend moment voor een nerveuze kandidaat, groeide uit tot het meest besproken fragment van de avond – maar niet op de manier die de makers hadden gehoopt. De meditatie-oefening werd hét symbool van alles waar kijkers zich aan storen: te geforceerd, te weinig gevoel voor timing en te ver verwijderd van wat zij verwachten van The Voice of Holland.

Of Edson zich weet te herpakken in de komende afleveringen, zal moeten blijken. Eén ding is zeker: het publiek kijkt niet alleen naar de kandidaten, maar net zo scherp naar de presentator. En voorlopig lijkt de jury op sociale media nog lang niet klaar met zijn oordeel.

Caroline van der Plas is de afgelopen dagen ongewild onderwerp geworden van een felle discussie over spot, grenzen en respect. De BBB-leidster, die al langere tijd zichtbaar mank loopt, zag hoe haar fysieke aandoening werd bespot in een populaire podcast. Wat voor de makers bedoeld leek als luchtige satire, kwam bij haar keihard binnen. “Zielepoot,” reageerde ze scherp. En daarmee raakte ze een snaar bij velen.

Spot in een podcast

Aanleiding is een fragment uit de Zelfspodcast, waarin columnist Sander Schimmelpenninck en zanger Jaap Reesema zich uitlaten over het manklopen van Van der Plas. In de podcast suggereren ze op spottende toon dat haar manier van lopen te maken zou hebben met “boerengolf”. Een grap die volgens hen past binnen hun satirische stijl, maar die voor Caroline de grens ver overschrijdt.

In het fragment wordt lachend gespeculeerd dat er “iets mis is gegaan bij het boerengolfen” en dat daar een blessure aan overgehouden zou zijn. Het bijschrift bij de gedeelde video op sociale media maakt het nog scherper: daarin wordt haar manklopen gekoppeld aan politieke standpunten, met de suggestie dat ze “alles links ziet” en zelfs “de linkerkant van haar lichaam steeds minder gebruikt”.

Confrontatie via sociale media

Caroline van der Plas werd door een volger op X (voorheen Twitter) gewezen op het fragment. Ze keek het terug en besloot publiekelijk te reageren. Niet met humor, maar met zichtbare boosheid en teleurstelling. Voor haar is dit geen onschuldige grap, maar het belachelijk maken van een lichamelijke aandoening.

“Mensen belachelijk maken om een aandoening,” schrijft ze. Ze maakt duidelijk dat haar manklopen niets te maken heeft met een sportieve misstap of een ludieke oorzaak, maar met artritis – een chronische en vaak pijnlijke aandoening waarbij gewrichten ontstoken raken.

Wat is artritis?

Artritis is een verzamelnaam voor verschillende vormen van gewrichtsontstekingen. Het kan leiden tot pijn, stijfheid, zwelling en in sommige gevallen blijvende schade aan gewrichten. Voor veel mensen betekent het dagelijks omgaan met pijn, verminderde mobiliteit en vermoeidheid. Het is geen tijdelijke blessure, maar een aandoening die kan opspelen in golven en soms levenslang aanwezig blijft.

Voor Van der Plas heeft dit concrete gevolgen. Ze loopt mank, heeft pijn en moet haar dagen aanpassen aan wat haar lichaam aankan. Toch staat ze, zo benadrukt ze zelf, elke dag in de Tweede Kamer. “Artritis kan erg pijnlijk zijn, maar ik sta er wel,” schrijft ze. Daarmee wil ze niet alleen haar eigen veerkracht tonen, maar ook laten zien dat fysieke beperkingen iemand niet minder toegewijd of capabel maken.

“Wie is hier de echte zielepoot?”

De term “zielepoot”, die Caroline gebruikt in haar reactie, is scherp gekozen. Ze keert de spot als het ware om: niet zij, met haar aandoening, maar degenen die er grappen over maken, tonen volgens haar een gebrek aan empathie.

“Wie hier de echte zielepoot is, zien we hier in vol ornaat,” besluit ze haar bericht. Het is een duidelijke boodschap: humor mag scherp zijn, maar niet ten koste van iemands gezondheid.

Verdeelde reacties

De reactie van Van der Plas zorgt voor een stortvloed aan reacties. Een deel van het publiek schaart zich volledig achter haar. Veel mensen vinden dat lichamelijke aandoeningen nooit onderwerp van spot mogen zijn, ongeacht politieke voorkeur of satirische context.

Anderen nemen het op voor Schimmelpenninck en Reesema en wijzen erop dat satire nu eenmaal schuurt en dat publieke figuren moeten kunnen incasseren. Toch lijkt de balans in dit geval door te slaan richting begrip voor Caroline. Vooral mensen met een chronische ziekte of beperking laten weten hoe pijnlijk dit soort grappen kan zijn.

“Je ziet aan de buitenkant niet wat iemand doormaakt,” schrijft een volger. “Dit raakt veel meer mensen dan alleen Caroline.”

Humor versus respect

De kwestie raakt aan een bredere maatschappelijke discussie: waar ligt de grens tussen satire en kwetsen? Satire is bedoeld om te prikkelen, te ontregelen en soms te overdrijven. Maar wanneer de grap niet meer gaat over macht, ideeën of gedrag, maar over het lichaam en de gezondheid van een persoon, wordt het voor velen problematisch.

Caroline van der Plas is een uitgesproken politica die niet schuwt om stevige kritiek te krijgen. Ze staat bekend om haar directe stijl en haar vermogen om tegen een stootje te kunnen. Juist daarom maakt haar reactie indruk: als zelfs zij aangeeft dat een grens is overschreden, zegt dat iets over de impact.

Politiek en menselijkheid

Het incident laat ook zien hoe dun de scheidslijn is tussen de publieke rol en de persoonlijke mens achter de politicus. In het politieke debat worden ideeën, standpunten en beslissingen bekritiseerd – soms keihard. Maar een aandoening als artritis is geen standpunt, geen strategie en geen ideologie. Het is simpelweg een deel van iemands leven.

Van der Plas benadrukt dat ook in eerdere gesprekken. Zo sprak ze eerder met Johnny de Mol over haar mensenkennis, die ze naar eigen zeggen niet opdeed op de universiteit, maar “op plekken waar je leert hoe mensen echt zijn”. Juist die ervaring lijkt hier door te klinken: ze voelt feilloos aan wanneer humor omslaat in ontmenselijking.

Stilte van de podcastmakers

Opvallend is dat Sander Schimmelpenninck en Jaap Reesema tot nu toe niet publiekelijk hebben gereageerd op de kritiek. Of ze de grap achteraf betreuren of bij hun stijl blijven, is onduidelijk. Voorstanders van Van der Plas hopen op een excuus of op zijn minst erkenning dat de grap ongelukkig was.

Tegenstanders vinden excuses overdreven en zien de ophef als bewijs dat satire steeds minder ruimte krijgt. Maar zelfs binnen die groep klinkt soms de nuance dat lichamelijke aandoeningen een ander terrein zijn dan politieke satire.

Meer dan een incident

Wat begon als een fragment uit een podcast, is uitgegroeid tot een bredere discussie over respect, empathie en de omgang met zichtbare én onzichtbare aandoeningen. Caroline van der Plas heeft die discussie onbedoeld aangezwengeld door zich uit te spreken – niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen die dagelijks leven met pijn en beperkingen.

Of de podcastmakers nog reageren, zal moeten blijken. Maar één ding is duidelijk: dit gaat niet meer alleen over een grap. Het gaat over hoe we omgaan met elkaar, ook – en misschien juist – wanneer iemand een publieke functie bekleedt.

Het leven van Irene Schouten ziet er negen maanden na de geboorte van haar zoon Dirk totaal anders uit dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Waar haar naam jarenlang synoniem stond voor kracht, controle en ongekende sportieve prestaties, wordt haar dagelijks bestaan nu bepaald door zorgen, onzekerheid en kleine stapjes vooruit. De voormalig topschaatsster spreekt daar openhartig over in gesprek met het Algemeen Dagblad – niet als kampioen, maar als moeder die haar weg zoekt in onbekend terrein.

Een droom die anders liep dan verwacht

Toen Irene Schouten begin 2024 bekendmaakte dat ze stopte met topschaatsen, voelde dat voor velen al als het einde van een tijdperk. Ze had vrijwel alles bereikt wat er te bereiken viel: olympisch succes, wereldtitels en een ongekende dominantie op de lange afstanden. Kort daarna volgde het nieuws dat ze in verwachting was van haar eerste kindje. Irene sprak toen over “het echte goud” en straalde van geluk.

Maar de vreugde rondom de komst van haar zoon werd al snel overschaduwd door medische zorgen die niemand had zien aankomen.

Een zeldzame diagnose

Bij zoon Dirk werd een zeldzame genetische mutatie vastgesteld, gecombineerd met epilepsie. Het gaat om een mutatie die pas in 2022 voor het eerst is beschreven en waarvan wereldwijd slechts elf gevallen bekend zijn. Dat maakt de situatie extra complex: er is nauwelijks vergelijkingsmateriaal, geen duidelijke prognose en weinig houvast.

“We weten simpelweg niet wat de toekomst brengt,” zegt Irene eerlijk. “Hoe vaak en hoe lang ik ook zoek, ik word er niet wijzer van.” Zelfs specialisten kunnen weinig concrete antwoorden geven. Een arts in het AMC zei haar letterlijk: “Irene, jij weet net zoveel als ik.” Alles wat online te vinden is, is nieuw, beperkt en vaak theoretisch.

Voor iemand die haar hele carrière gewend was aan meetbare doelen, schema’s en duidelijke resultaten, is dat een enorme omschakeling.

Leven met onzekerheid

De epilepsie van Dirk betekent dat zijn dagen onvoorspelbaar zijn. Sommige momenten lijken rustig, andere brengen spanning en alertheid. Irene vertelt dat haar hoofd voortdurend bezig is met de gezondheid van haar zoon. “Je staat eigenlijk altijd ‘aan’. Je leert leven met het idee dat niets vanzelfsprekend is.”

Afgelopen donderdag ging Dirk naar een medische opvang, waar hij gespecialiseerde zorg krijgt. Dat was een ingrijpende stap, maar ook een noodzakelijke. “Daar krijgt hij de zorg die hij nodig heeft,” zegt Irene. “Ik ben redelijk positief ingesteld en de zorg in Nederland is heel goed. Dus wie weet kan hij nog een aantal stapjes maken.”

Kleine overwinningen, grote betekenis

Irene weet inmiddels dat vergelijken geen zin heeft. Ze kijkt bewust niet naar andere baby’s van negen maanden. In plaats daarvan focust ze zich op de kleine, persoonlijke mijlpalen van haar zoon. “Dirk kan zijn hoofdje nog niet goed optillen,” vertelt ze. “Hij kan nu net op zijn buik rollen en weer terug. Dat maakt mij zó trots.”

Voor buitenstaanders lijken het misschien minimale ontwikkelingen, maar voor Irene en haar gezin zijn het momenten van pure vreugde. “Met elk stapje dat hij maakt, zijn we blij,” zegt ze. “Dat zijn onze overwinningen.”

Een andere kijk op succes

De vrouw die ooit races won met minuten voorsprong, heeft haar definitie van succes volledig moeten herzien. Waar ze vroeger trainde voor goud, draait het nu om comfort, kwaliteit van leven en genieten van wat wél kan.

“Ik besef dat Dirk nooit zal functioneren zoals andere kinderen,” zegt Irene zonder omwegen. “Maar ik hoop dat hij kan genieten. En daar doen we alles aan.” Die zin vat haar nieuwe levenshouding samen: niet vechten tegen wat niet te veranderen is, maar alles geven voor wat mogelijk is.

Moederschap met extra lagen

Het moederschap brengt voor Irene ook oude emoties naar boven. Haar eigen moeder kreeg acht jaar geleden een hersenbloeding, waardoor zij sindsdien afhankelijk is van zorg. “Het is niet meer mijn moeder zoals ze was,” vertelt Irene. “Ze is echt een andere vrouw geworden.”

Dat besef raakt haar nu extra diep. “Mijn zoontje zal nooit weten wat voor leuke oma hij had kunnen hebben,” zegt ze. Ze mist haar moeder vooral op de momenten waarop ze vragen heeft over haar eigen babyperiode. “Hoe was ik als baby? Heb jij dit ook meegemaakt? Of is dit normaal?”

Tegelijkertijd probeert Irene ook hierin het positieve te blijven zien. “Ik ben wel heel blij dat ze Dirk nog kan zien,” zegt ze zacht. “Dat is ook wat waard.”

Van topsport naar topszorg

Het contrast met haar vorige leven is groot. Waar Irene vroeger leefde volgens trainingsschema’s, voedingsplannen en wedstrijdkalenders, draait haar leven nu om medische afspraken, observaties en aanpassingen. Toch merkt ze dat haar topsportmentaliteit haar ook helpt.

“Je leert in de sport omgaan met tegenslagen,” zegt ze. “Alleen is dit natuurlijk van een totaal andere orde.” Discipline, doorzettingsvermogen en focus – eigenschappen die haar olympisch goud brachten – zet ze nu in voor haar gezin.

Hoop, zonder garanties

Wat Irene misschien het moeilijkst vindt, is het ontbreken van perspectief. Er is geen duidelijk pad, geen eindpunt waar naartoe wordt gewerkt. “We weten gewoon niet wat de toekomst biedt,” zegt ze. “Dat blijft het lastigste.”

Toch probeert ze hoop te houden, zonder zichzelf valse beloften te doen. “Ik ben niet naïef, maar ik weiger ook om alleen maar somber te zijn.” Die balans – tussen realisme en hoop – is iets wat ze elke dag opnieuw moet zoeken.

Het echte goud

Toen Irene eerder sprak over haar zwangerschap als “het echte goud”, kon ze nog niet weten hoe zwaar het pad zou worden. Maar die woorden hebben hun betekenis niet verloren – ze zijn alleen verdiept.

Dirk is geen makkelijke weg, geen vanzelfsprekend verhaal. Maar hij is wel haar zoon. En in alles wat Irene vertelt, klinkt liefde, vastberadenheid en een indrukwekkende eerlijkheid.

Haar leven is niet langer gericht op podiumplaatsen of records, maar op iets wat veel kwetsbaarder én waardevoller is: het geluk en welzijn van haar kind, hoe klein de stapjes soms ook zijn.

En misschien is dat, in alle onzekerheid, wel haar grootste kracht.

Winter Vol Liefde blijft de gemoederen bezighouden, en dat was vanavond niet anders. Kijkers zaten massaal voor de buis, maar dit keer niet met warme gevoelens of romantische spanning. Integendeel: frustratie overheerste, en die had één duidelijke oorzaak. De hoofdrol in die irritatie was weggelegd voor Ben, de man die speciaal voor Claudia naar Oostenrijk is afgereisd. Wat bedoeld was als een kans op liefde, groeide in de ogen van veel kijkers uit tot een ongemakkelijke, vermoeiende confrontatie die maar weinig sympathie opriep.

Ben voelt zich niet gehoord

Vanaf het begin van de aflevering werd duidelijk dat Ben zich niet helemaal op zijn plek voelt bij Claudia. Volgens hem ligt dat niet zozeer aan Oostenrijk, de B&B of de omstandigheden, maar vooral aan de manier waarop Claudia met hem communiceert. Hij heeft het gevoel dat hij onvoldoende wordt meegenomen in beslissingen en dat er van hem dingen worden verwacht die nooit echt zijn uitgesproken.

Tijdens een autorit – een setting die in reality-tv vaker garant staat voor confrontaties – komt die frustratie eruit. Ben vraagt Claudia wat ze nu eigenlijk precies van hem verwacht. Hij wil duidelijkheid: wat is zijn rol, wat wordt er van hem verlangd en hoe ziet Claudia hun tijd samen concreet voor zich? Ook kaart hij praktische zaken aan, zoals het feit dat hij niet weet waar spullen liggen voor klusjes in de B&B. In zijn ogen is dat een teken dat de communicatie tekortschiet.

Claudia kaatst de bal terug

Claudia ziet het probleem echter heel anders. Zij vindt niet dat zij tekortschiet in communicatie, maar juist dat Ben zelf te weinig initiatief neemt. Volgens haar is hij te afwachtend en legt hij de verantwoordelijkheid te veel bij haar neer. Als hij iets nodig heeft of iets niet weet, moet hij dat volgens haar gewoon vragen of zelf uitzoeken.

Daarbij stoort Claudia zich aan wat zij ervaart als Ben zijn negatieve houding. Ze vindt dat hij zich niet alleen assertiever moet opstellen in wat hij wil, maar ook in wat hij dóét. Ze mist een echte ‘aanpakkersmentaliteit’ en heeft het gevoel dat Ben vooral benoemt wat er niet goed gaat, zonder zelf stappen te zetten.

“Ik voel me Jan Joker”

Die woorden komen bij Ben hard aan. Hij reageert zichtbaar gekrenkt en zegt zich te voelen alsof hij voor ‘Jan Joker’ naar Oostenrijk is gekomen: iemand die er wel is, maar niet echt meetelt. Het gesprek wordt daarmee ongemakkelijk en stroef. Waar Claudia rustig probeert te blijven, lijkt Ben steeds verder in zijn frustratie te zakken.

Voor veel kijkers thuis was dit het moment waarop de sympathie definitief kantelde. In plaats van een kwetsbare man die zijn gevoel deelt, zagen zij iemand die zeikerig, moeilijk en vermoeiend overkwam. De romantiek, als die er al was, leek volledig te zijn verdwenen.

Social media ontploft

Op social media liet het publiek zich dan ook niet onbetuigd. Vooral op X (voorheen Twitter) regende het reacties, en die waren zelden mild. Kijkers uitten openlijk hun irritatie en vroegen zich hardop af waarom Ben überhaupt nog bij Claudia was.

“Ben is ook wel een kwast hè,” schreef een kijker onomwonden.
“Stuur die man naar huis, verlos ons allen,” klonk het bij een ander.

Sommigen waren iets genuanceerder, maar ook zij zagen weinig toekomst in deze match. “Het is wat zeikerig, maar ergens snap ik Ben wel. Ga gewoon lekker naar huis,” schreef iemand, terwijl een ander concludeerde: “Wat een vermoeiende gast, die Ben.”

Wat opviel, was dat veel reacties begrip hadden voor Claudia’s houding. Kijkers prezen haar rust en zelfbeheersing tijdens het gesprek. “Ik vind het zo knap hoe rustig Claudia blijft,” schreef iemand. “Ik zou spontaan ontoerekeningsvatbaar worden van deze discussie.”

Kijkers kiezen partij

Waar Winter Vol Liefde vaak verdeeldheid oproept, leek het publiek dit keer opvallend eensgezind. De meeste kijkers kozen duidelijk de kant van Claudia. Zij zagen een vrouw die probeert duidelijk te zijn, maar geconfronteerd wordt met een man die vooral bevestiging zoekt en verantwoordelijkheid buiten zichzelf legt.

Ben werd door sommigen zelfs gezien als iemand die zichzelf in de slachtofferrol plaatst. Zijn uitspraak dat hij zich ‘Jan Joker’ voelt, schoot bij kijkers in het verkeerde keelgat. In hun ogen was hij juist degene die de sfeer negatief maakte en elke vorm van spontaniteit uit het samenzijn haalde.

Is de uitkomst al te raden?

Alsof de spanning rond Ben nog niet genoeg was, hangt er nog een andere vraag boven Claudia’s liefdesavontuur: hoe loopt dit uiteindelijk af? We weten inmiddels dat ook Raoul zich bij haar heeft gemeld. Officieel is nog niets bekend over de uitkomst, maar oplettende kijkers en volgers denken dat er al aanwijzingen zijn.

De opnames van Winter Vol Liefde dateren namelijk van januari 2025, maar Raoul zorgde onlangs voor gefronste wenkbrauwen door op Facebook een opvallend liefdevolle reactie achter te laten onder een foto van Claudia. Hij noemde haar daar “natural beauty”. Voor velen voelde dat niet als een onschuldige opmerking.

Te veel verklapt?

Die reactie riep meteen vragen op. Doet Raoul dit omdat hij en Claudia simpelweg goede vrienden zijn gebleven? Of verraadt hij hiermee dat er meer is gebeurd – en misschien zelfs dat hij uiteindelijk degene is die Claudia’s hart heeft veroverd?

Kijkers speculeren volop. In combinatie met de moeizame dynamiek tussen Claudia en Ben lijkt de kans klein dat hij het eindstation is. Voor veel fans voelt Ben inmiddels als een tussenhoofdstuk in plaats van de eindbestemming.

Reality-tv op zijn scherpst

Wat deze aflevering vooral laat zien, is hoe dun de lijn is tussen kwetsbaarheid en irritatie in reality-tv. Waar Ben wellicht oprecht worstelt met zijn positie en verwachtingen, komt dat bij het publiek vooral over als geklaag. En in een programma dat draait om liefde, initiatief en verbinding, is dat funest.

Claudia lijkt ondertussen steeds steviger in haar schoenen te staan. Ze weet wat ze wil, bewaart haar rust en laat zich niet meeslepen in emotionele escalaties. Precies dat maakt dat kijkers haar massaal steunen.

Wordt vervolgd

Of Ben inderdaad snel zijn koffers pakt, of dat Claudia hem nog een kans geeft, blijft voorlopig afwachten. Eén ding is zeker: de sympathie van de kijker heeft hij grotendeels verspeeld. En met de schaduw van Raoul die steeds groter wordt, lijkt zijn positie allesbehalve zeker.

Winter Vol Liefde bewijst opnieuw waarom het zoveel losmaakt: echte emoties, ongemakkelijke gesprekken en kijkers die zich er massaal mee bemoeien. En zoals altijd geldt: wat nu nog onduidelijk is, wordt de komende afleveringen ongetwijfeld pijnlijk helder.

Veel mensen vinden het leuk om voor hun tuinen te zorgen als hobby. Het verzorgen van planten en het onderhouden van gras kan therapeutisch zijn voor veel mensen. Op dezelfde manier genoot deze jonge vader er ook erg van!

Wat hij dacht dat gewoon een snee was, zou al snel veranderen in de ergste nachtmerrie van het gezin. We willen je waarschuwen: dit verhaal bevat enkele grafische afbeeldingen.

Steve Palmer zou meestal door buren gezien worden terwijl hij in zijn tuin voor zijn planten zorgde. Het was niet ongewoon om de jonge vader gebogen over zijn gereedschap te zien terwijl hij voor de flora in zijn tuin zorgde.

Iedereen die een huis of een appartement bezit waar planten verzorgd moeten worden, weet hoe belangrijk het is om de juiste uitrusting te hebben. Een paar handschoenen is een must om gemakkelijker in de grond te kunnen graven en, nog belangrijker, voor de hygiëne.

Het gezin was eraan gewend om Steve in de tuin te zien graven en werken. De tuin was beschadigd na een ernstige overstroming, en er moest veel gerepareerd worden. Zijn vrouw Laura en hun zoons Charlie, 7, en Jacob, 3, keken toe bij het gebruikelijke tafereel van Steve die in de tuin werkte.

Nadat het werk was gedaan, had Steve een kras op zijn hand maar negeerde het, zeggend dat het van een plant moest zijn gekomen, zoals gemeld in de Daily Mail. De volgende ochtend werd hij wakker met koorts en kon hij zijn vingers niet bewegen. Naarmate de dag vorderde, voelde hij zich steeds slechter. Zijn arm begon te verdoven en de pijn werd uiteindelijk ondraaglijk.

“Ik kan niet geloven dat zoiets kan gebeuren door te tuinieren. Ik heb nog nooit zoiets als pijn ervaren, het was ondraaglijk,” zei Steve. Steve begon in paniek te raken, en het gezin belde een ambulance. “Tegen zondagavond was de huid aan het rotten – ik heb geluk dat ik leef, de artsen vertelden me dat het sterftecijfer 75% was,” zegt Steve.

“Ze moesten het vlees van verderop mijn arm weghalen en naar beneden trekken, alleen zodat ik het huidtransplantaat erover kon hebben,” onthulde hij. Hij werd naar het ziekenhuis gebracht en onderging in totaal vier operaties aan zijn arm. De infectie die zich had verspreid, moest worden verwijderd, en er moest een huidtransplantaat van zijn dij worden gedaan om zijn desintegrerende arm te redden.

Steve werd gediagnosticeerd met Necrotiserende fasciitis, of zoals het algemeen bekend staat, vleesetende ziekte. Toen hij in de tuin had gegraven, was hij in contact gekomen met bacteriën die zijn huid “opaten”, waardoor zijn arm wegrotte. “Mijn chirurg had slechts drie andere gevallen als het mijne gezien, en hij zei dat een op de vier sterft omdat de mortaliteit zo hoog is,” deelde Steve.

Vandaag, hoewel hij geen gevoel meer heeft in zijn arm, konden artsen het nog steeds reconstrueren. “Maar ik heb geen gevoel meer in mijn rechterhand, alle zenuwen zijn beschadigd,” zei de vader van twee. “Maar nu weet ik het, het is zo belangrijk – draag altijd tuinhandschoenen en reinig elke kras – hoe klein ook,” deelde Steve.

Het nieuws sloeg vorige week in als een mokerslag. Nederland hield collectief de adem in toen bekend werd dat Suzan & Freek geconfronteerd zijn met een ingrijpende medische realiteit. Voor het eerst sinds die aankondiging hebben Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zelf uitgebreid van zich laten horen. Niet met grote verklaringen of zware woorden, maar met iets dat misschien wel krachtiger is: dankbaarheid, verbondenheid en liefde.

Een boodschap die alles veranderde

Afgelopen dinsdag werd duidelijk dat Freek te maken heeft met een ernstige vorm van z!ekte, die zich inmiddels heeft verspreid. Artsen hebben aangegeven dat herstel niet meer mogelijk is. Het bericht kwam onverwacht en raakte niet alleen het duo zelf, maar ook hun enorme achterban. Fans, collega-artiesten en radiostations reageerden massaal. Het voelde voor velen alsof het nieuws een persoonlijke snaar raakte, juist omdat Suzan & Freek de afgelopen jaren zo verweven zijn geraakt met het dagelijks leven van hun luisteraars.

Voor het eerst reageren: “We voelen zoveel liefde”

Enkele dagen na het bekendmaken van het nieuws delen Suzan en Freek een gezamenlijk bericht via Instagram. Hun woorden zijn zorgvuldig gekozen en tegelijk rauw en eerlijk. “De onophoudelijke golf aan liefde en steun die we deze week gevoeld hebben, is met geen woorden te beschrijven,” schrijven ze. “Toch gaan we het proberen. We willen jullie uit de grond van ons hart bedanken voor alle lieve berichten, kaarsjes en gebaren.”

Het bericht ademt dankbaarheid, maar ook verbondenheid. “Waar wij elkaar altijd zullen blijven vasthouden, hebben we gevoeld dat jullie dat ook met ons doen,” vervolgen ze. “Liefde is alles.” Met die laatste zin raken ze precies de kern van wat veel mensen voelen: dat liefde, in tijden van onzekerheid, het enige is wat écht overeind blijft.

Steun die verder reikt dan woorden

Wat Suzan en Freek beschrijven, is meer dan een stroom aan online reacties. Het gaat om een collectief gebaar van medeleven. Duizenden mensen staken letterlijk een kaarsje aan. Anderen deelden herinneringen aan concerten, liedjes die hen door moeilijke momenten hielpen of simpelweg een hartje als teken van aanwezigheid. Het laat zien hoe diep hun muziek is doorgedrongen in het leven van luisteraars.

Met een lach en een traan terugkijken

In hetzelfde bericht blikken Suzan en Freek ook terug op de concerten van het afgelopen weekend. Optredens die inmiddels een andere lading hebben gekregen. “Met een lach en een traan kijken we terug op de concerten van afgelopen weekend,” schrijven ze. “Wat was het geweldig hè, zeiden we zondag lachend in de auto terug naar huis. En geweldig was het.”

Die woorden voelen dubbel. De vreugde van het optreden staat naast het besef dat niets meer vanzelfsprekend is. Toch besloten ze de aftermovie van die concerten te delen. In de beelden zie je geen zwaarte, maar energie, plezier en liefde voor muziek. Juist daardoor worden de fragmenten extra intens: momenten van puur leven, vastgelegd in een periode die nu al voelt als bijzonder.

Muziek als symbool van verbondenheid

Na het nieuws besloten radiostations door het hele land spontaan hetzelfde te doen: het nummer Lichtje Branden werd gelijktijdig gedraaid door minstens dertien zenders. Het lied groeide uit tot een symbool. Niet als afscheid, maar als teken van steun.

“Het lied past zo goed bij dit moment,” schrijven fans online. “Het gaat over lichtpuntjes, over er voor elkaar zijn. Dat is precies wat we nu voor hen willen zijn.” Ook op streamingplatforms werd het nummer massaal beluisterd. De tekst kreeg een nieuwe betekenislaag, alsof het nummer op dit moment harder spreekt dan ooit bedoeld was.

De keuze om alles stil te leggen

Tegelijk met het delen van het nieuws maakten Suzan en Freek een ingrijpende beslissing: alle werkzaamheden zijn per direct stopgezet. Optredens, media-afspraken en plannen voor de toekomst zijn on hold gezet. Niet uit paniek, maar uit een bewuste keuze om tijd samen centraal te stellen.

“We gaan nog zo lang mogelijk genieten van de tijd die ons samen gegund is,” lieten ze weten. Die zin raakt, juist omdat hij zo eenvoudig is. Geen grote beloftes, geen vooruitgeschoven plannen. Alleen het hier en nu, samen.

Reacties uit de muziekwereld

Collega-artiesten reageerden geschokt, maar vooral steunend. Van gevestigde namen tot jonge muzikanten: iedereen leek dezelfde boodschap te hebben. “Blijf elkaar vasthouden.” “Koester elke seconde.” “Wat een kracht in jullie woorden.” De solidariteit binnen de Nederlandse muziekwereld was voelbaar en oprecht.

Fans nemen massaal een moment

Op sociale media verschenen foto’s van kaarsjes op vensterbanken, berichten van mensen die even stil stonden met oordopjes in, luisterend naar Suzan & Freek. Voor velen voelt het alsof hun muziek hen jarenlang door moeilijke momenten hielp, en nu willen ze iets terugdoen. Al is het maar door aanwezig te zijn, mee te leven en liefde te sturen.

Liefde boven alles

Wat dit verhaal zo bijzonder maakt, is niet alleen de ernst van het nieuws, maar de manier waarop Suzan en Freek ermee omgaan. Ze kiezen niet voor drama, maar voor verbinding. Niet voor stilte, maar voor dankbaarheid. Hun woorden laten zien dat zelfs in de meest onzekere tijden liefde een houvast kan zijn.

Hun muziek krijgt nu een andere rol. Niet alleen als entertainment, maar als troost, als herinnering en als brug tussen mensen. Nummers als Als het Avond is, Goud en Lichtje Branden worden opnieuw beluisterd, nu met een extra laag van betekenis.

Een land dat meeleeft

Nederland leeft zichtbaar mee met Suzan en Freek. Niet uit sensatie, maar uit oprechte betrokkenheid. Het duo heeft met hun eerlijkheid, warmte en kwetsbaarheid iets losgemaakt dat verder gaat dan muziek alleen. Ze laten zien dat liefde niet verdwijnt als het leven ingewikkeld wordt, maar juist sterker kan voelen.

En misschien is dat precies wat hun boodschap zo krachtig maakt: in een periode waarin niets zeker is, blijft één ding overeind. Liefde. Voor elkaar, voor muziek en voor de mensen om hen heen.

Jade (18) moet nadenken over haar afscheid: “Het moment is aangebroken”

Er zijn verhalen die je even doen stilstaan, hoe druk het leven ook lijkt. Het verhaal van de 18-jarige Jade Kops is er zo één. Terwijl leeftijdsgenoten plannen maken voor studiejaren, vakanties en toekomstdromen, bevindt Jade zich in een compleet andere realiteit. Zij leeft met de wetenschap dat ze ongeneeslijk z!ek is, en dat haar tijd kostbaar én beperkt is. In een indrukwekkend en openhartig Instagrambericht vertelt Jade dat ze nu in de fase is beland waar ze nooit op voorbereid had kunnen zijn: het bespreken van haar afscheid.

Het zijn woorden die keihard binnenkomen — juist omdat ze komen van iemand die nog aan het begin van haar leven zou moeten staan. Jade benoemt het zelf: “Het moment is aangebroken.” En daarmee opent ze eerlijk een hoofdstuk dat zowel hartverscheurend als buitengewoon dapper is.

Diagnose die haar wereld veranderde

In 2021 kreeg Jade te horen dat er een tumor in haar keel was ontdekt. Een boodschap die alles op zijn kop zette. Sindsdien draait haar leven om behandelingen, z!ekenhuisbezoeken, hoop, onverwachte wendingen en het zoeken naar rust en liefde in de momenten die nog wél kunnen. Ondanks alles bleef Jade proberen te genieten van het leven, hoe moeilijk dat soms ook was. Ze deelde haar weg openhartig op sociale media, waardoor duizenden mensen met haar meeleefden.

Maar vorige week kwam er een moment waar zij en haar familie al lang tegenop keken: de uitvaartverzorger stond voor de deur. Het klinkt bijna onwerkelijk voor iemand van haar leeftijd — en toch moest Jade daarmee geconfronteerd worden. Ze beschrijft het moment zelf, met woorden die lezen alsof je naast haar op de bank zit.

“Met bibberende benen zaten we te wachten”

Jade vertelt dat zij samen met haar ouders thuis zat. De spanning vulde de ruimte; niemand wist precies hoe dit moment zou voelen. “We kletsen wat over koetjes en kalfjes,” schrijft Jade, “totdat de deurbel gaat.”

Wat daarna volgt is een scène die bijna filmisch aandoet, maar helaas bittere realiteit is.

Ze staat op, haalt diep adem en loopt naar de voordeur. Aan de andere kant staat een vriendelijke vrouw, die ze begroet en binnenlaat. Maar precies op dat moment schrikt Jade van haar eigen woorden. Ze hoort zichzelf iets zeggen wat voor andere 18-jarigen ondenkbaar zou zijn: “Ik laat een uitvaartverzorger binnen?” Besef en verdriet komen als golven tegelijk binnen. Het voelt alsof de kamer kleiner wordt, stiller, zwaarder.

“Daar zit ik dan. Achttien jaar.”

De uitvaartverzorger neemt plaats, slaat een laptop open en bladert door een boek met opties, locaties en keuzes die gemaakt moeten worden. Jade kijkt toe, hoort woorden voorbij komen over afscheid, over momenten, over details waarvoor een ander normaal vijftig, zestig of zeventig jaar de tijd krijgt om erover na te denken.

Maar Jade is achttien.

“Iemand tegenover mij praat over dingen waar ik nog helemaal niet klaar voor ben,” schrijft ze. Het beeld dat ze schetst is onwaarschijnlijk pijnlijk: een meisje, nog maar net volwassen, dat moet meeluisteren naar onderwerpen die eigenlijk mijlenver van haar zouden moeten liggen.

Tussen slokken thee door ziet Jade dat de vrouw tegenover haar vriendelijk glimlacht. Oppervlakkig kalm, professioneel, meelevend — maar voor Jade voelt het surrealistisch. “Dit gaat toch niet over míj? Niet nu. Niet op deze leeftijd.”

Een gedachtenstorm die geen pauze kent

Terwijl ze probeert te luisteren, weg te blijven van paniek en haar aandacht bij het gesprek te houden, merkt Jade dat haar gedachten alle kanten opschieten. Ze omschrijft het prachtig en tegelijk breekbaar:

“Mijn gedachten bewegen als druppels langs het raam.”

Ze ziet in haar hoofd beelden voorbij schieten die ze helemaal niet wil zien: hoe het afscheid eruit zou zien, wie er zouden zijn, wat het moment zou betekenen. Ze ziet scènes van haar familie, van betraande gezichten, van momenten die niemand op jonge leeftijd zou moeten visualiseren.

Daarom spreekt ze zichzelf toe.
Hard.
Streng.
Dapper.

“Nee, stoppen nu, Jade. Zover is het nog niet.”

Het is die zin die laat zien hoe ongelooflijk sterk ze is. Ze probeert zichzelf terug te halen, adem te halen, te focussen op wat nu nog wél kan. Ze probeert grip te houden op het leven dat ze nog steeds leeft, ondanks alles wat er speelt.

Van strijd naar berusting: een proces zonder handleiding

Het bijzondere aan Jade is hoe open ze blijft in haar woorden. Ze benoemt niet alleen wat ze voelt, maar ook wat ze hoopt. Ze wil dat haar familie straks niet alles alleen hoeft te bedenken. Ze wil dat er rust is, structuur, duidelijkheid.

“Het idee dat we na een aantal gesprekken straks ‘voorbereid’ zijn, geeft rust,” sluit ze af.

Het gebruik van dat woord — voorbereid — laat zien dat Jade bezig is om haar ouders te ontlasten, hoe zwaar het ook voor haarzelf is. Een vorm van liefde die bijna niet in woorden te vatten is.

Grote golf aan steun: “Je schrijft met je hart”

Onder haar bericht stromen de reacties binnen. Mensen noemen haar een talentvolle schrijver, een inspiratie, een voorbeeld in moed en kwetsbaarheid. Maar bovenal zien volgers vooral een meisje dat gigantisch veel kracht toont in een situatie waarin niemand zou willen zitten.

Jade raakt mensen met haar eerlijkheid. Met haar woorden. Met haar wil om, ondanks alles, nog steeds in het moment te leven. En dat blijkt uit de massale steun die ze online ontvangt. Berichten van vreemden, van vrienden, van mensen die zelf soortgelijke situaties hebben meegemaakt — allemaal laten ze weten dat ze met haar meeleven.

Een verhaal dat niemand onberoerd laat

De situatie van Jade is een hartverscheurend voorbeeld van hoe grillig het leven kan zijn. Hoe snel alles kan veranderen. Hoe jong iemand kan zijn en toch met vragen moet leven die normaal pas op hoge leeftijd komen. Het maakt haar verhaal niet alleen verdrietig, maar ook indrukwekkend. Omdat het laat zien hoe veerkrachtig een mens kan zijn, zelfs wanneer de omstandigheden de zwaarste denkbare zijn.

Jade toont dat kwetsbaarheid geen zwakte is maar juist moed. Dat delen een manier kan zijn om grip te houden. Dat woorden kunnen helen — zowel voor haarzelf als voor de mensen die haar verhaal lezen.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Jade Kops (@mijnlevenmetkanker_)

Wat kunnen we leren van Jade?

Dat elk moment waardevol is.
Dat liefde en familie boven alles staan.
Dat openheid anderen kan helpen om nooit weg te kijken van wat moeilijk is.
En dat kracht soms schuilt in precies die momenten waarop je breekt — maar toch dóórgaat.

Jade’s verhaal is rauw, eerlijk en onvergetelijk. Ze laat zien dat zelfs in de moeilijkste fase van het leven lichtpuntjes blijven bestaan, hoe klein ze soms ook zijn.

En precies dat maakt haar woorden zo bijzonder.