In een dramatisch evenement na dat op de Olympische Spelen zou je verwachten dat Erica Terpstra elke dag zijn geest als de meest solide supporter van Team NL op tv vasthoudt. Maar Erica laat haar gezicht nergens zien, en daar is een goede reden voor, volgens onheilspellende berichten…

Als zwemster was ze een van de helden van “Tokyo 1964”, samen met Judre Anton Geesink, die de historische gouden medaille won. Sindsdien staat Erica Terpstra (78) in de schijnwerpers als sportdirecteur, parlementariër, voorzitter van sportbestuur NOC*NSF en natuurlijk als een van de meest loyale en enthousiaste supporters van sport. Nederlandse delegatie. Maar waar is ze dit jaar?

Erica van verrukking is nog nooit ergens gezien. Het ontbreekt in alle sportshows die je daar kunt zien, niet alleen omdat de uitvoering nog niet aan de verwachtingen heeft voldaan, maar ook omdat de wedstrijd op hun historische locatie wordt gehouden.

Verborgen

Ze heeft deze reden geheim gehouden. Nadat ze eerder in een lappenmand was geland, zakte Erica weer in elkaar. Zij en haar manager, voormalig hockeyster Marguerite Zeggers, willen er niet veel over kwijt, maar wat wel duidelijk is, is dat Erica stilletjes in bed naar de wedstrijd zit te kijken, wat ze zich had voorgesteld. Als vorig jaar niet was besloten om het grootste sportevenement ter wereld een jaar uit te stellen, had ze zeker in een coronavrije wereld gezeten. Er waren zelfs plannen om naar de Japanse hoofdstad te reizen om ons te herinneren aan de legendes van Adamock en andere levende Olympische Spelen en iets nieuws te creëren.

Erica was nog steeds enthousiast over de wedstrijd van dit jaar, maar het is dramatischer dan ze had verwacht. Dat blijkt nu al uit het feit dat we niets van hun positieve mening over de resultaten van Team NL-atleten hebben gehoord. Insiders weten uit privé dat ziekenhuisopname de reden is. De zwemlegende werd vorige maand naar verluidt onverwachts herkend en wordt momenteel gerehabiliteerd. Marguerite Zegers wil niet op elk verontrustend verhaal ingaan. “Ze heeft iets, dus je moet wachten op de uitslag. Erica wil er nog steeds niets over kwijt. Als de chirurg of dokter nog niets kan zeggen, doe dat dan. Nou. Niet slecht. Ik niet weet op dit moment. “Ook neemt Erica zelf de telefoon op en worstelt ze met de heldere en heldere geluiden die ze gewend is. Ze zegt eerst: “Het gaat goed, weet je? Ik heb het een beetje druk omdat ik bezoek heb.” Vraag dan of ik het heb over het zien van een zieke of dat ik in het ziekenhuis ben en aan het revalideren ben. Toen hij was, was hij 78 jaar oud. “De eenjarige is al een tijdje stil. Zoals jullie weten wil ik het geheim houden. Onder de pet. Maar ik kan wel zeggen dat het weer goed met me gaat.”

Ze wil geen vragen meer beantwoorden. “We zullen nogmaals aandacht besteden aan uw bezoek. Bedankt voor het bellen. Tot ziens.”

Het was amper

Het herdenkt 2014, naar alle discretie, toen Erica plotseling lange tijd niet in het openbaar werd gezien en ze zich om medische redenen volledig terugtrok in het revalidatiecentrum, waar ze vreedzaam en al. Hij werd met de nodige voorzichtigheid behandeld. Ik zorgde ervoor. Die zomer werd Erica opgenomen op de eerste hulp vanwege hoge bloeddruk en hartritmestoornissen. Kort daarna keerde ze terug naar het ziekenhuis. Dit keer vanwege beenproblemen veroorzaakt door vleesetende bacteriën. Ze lag toen zeven weken op de intensive care. Toen vertelde ze Prive: “Het was echt een beetje moe. Op een gegeven moment moesten ze me reanimeren. Ik was erg ziek. Ik had een bacteriële infectie op mijn benen. Ze begrepen het niet. Ik lag een tijdje in coma en moest meerdere operaties en een jaar revalidatie ondergaan. Ik kan niet meer lopen. Ik wist het helemaal niet, maar ik zag het einde van de tunnel. Dat zou geen groot verschil hebben gemaakt. Daarom geniet ik nu meer van mijn leven. Ik vier alles wat je kunt vieren. Gewoon omdat ik gelukkig ben, kan ik het nog steeds. Ik ben ervan overtuigd dat het misschien anders is afgelopen. ”

Het blijft onduidelijk wat nu de medische klacht is. Erica wil de speculatie dat haar bloeddruk weer erg hoog was niet bevestigen. Het is een gemis om een ​​voormalig zwemkampioen niet aan de Olympische talkshowtafel te zien. Luister naar haar verhalen over zwemmers Femke Heemskelk, Ranomi Kromowijojo en Sharon van Ruwendal. In plaats daarvan bekijkt ze de wedstrijd vanuit bed. Voor nu was het leuk geweest om hun prachtige en ontroerende verhaal te horen. Ze beëindigde haar carrière als zwemster op de Olympische Spelen van 1964 in Tokio. Erica werd de vierde vrouwelijke zwemster ter wereld op de 100 meter vrije slag en maakte deel uit van de estafetteploegen x100m vrije slag en x100m wisselslag, waarbij ze respectievelijk koper en zilver won. Een ongekend succes dat niemand destijds had verwacht.